| kriwit 的个人资料Flame_Of_Spirit照片日志列表 |  工具  帮助 |
Flame_Of_Spiritวิญญาณแห่งเปลวเพลิง |
|||||||
|
2月2日 และแล้วเธอก็จากไปสุดท้ายความรักของเธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น ฉันหวังว่าจะฝากหัวใจไว้ที่เธอได้ แต่สุดท้าย...
เธอก็คืนหัวใจฉันคืนมาในเวลาไม่นาน ความรักของฉัน มันคงไม่มีค่าพอที่จะรั้งใครไว้ได้นานๆ
ฉันคงไม่มีความหายสำหรับเธอมากนัก ฉันคงตีค่าความรักของเธอสูงไป ฉันไม่ขอโทษที่เธอทำแบบนี้
ฉันรู้ดีว่าคนอย่างฉันมันคงไม่ดีพอสำหรับเธอ ในเมื่อเธอจะไปแล้ว ทำไมไม่บอกกันตรงๆ
ขั้นอยากได้ยินคำๆนั้นจากปากของเธอเอง เพื่อยืนยัน...เพราะฉันไม่อยากฟังจากปากของคนอื่น...
ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ ใจขื่นขม ระทมชั่วนิรันดร์ แค่ใครสักคนที่เข้าใจเดินท่ามกลางลมหนาว เดียวดายอย่างไร้หัวใจ
เฝ้าฝันถึงคนที่รอคอย คนที่ค่อยๆเดินมาเติมเต็มในหัวใจ
แค่ใครสักคนบนโลกนี้ คนที่เข้าใจและรักจริง
แค่ใครสักคนที่ทำให้อุ่นหัวใจ
ทำให้หัวใจดวงนี้หยุดร้าวราน
หัวงเพยงแค่นี้จะมีไหมสักคนที่เข้าใจ
พร้อมหยุดความเดียวดาย
และก้าวไปในความสุขพร้อมๆกัน... ความเหงา ความเหงา และความเหงา อีกนานเท่าไหร่กันนะ...ที่วคามเหงาจะจางหายไป
ผู้คนมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต แต่ก็ไม่สามารถรักษาความเหงาได้
นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่เราได้รู้จักกับความเหงา
แล้วจะอีกนานสักแค่ไหนกันนะถึงจะลาจากกับความเหงาได้เสียที
เรารู้จักกับความเหงาดีมากแค่ไหนกัน
เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดเริ่มต้นของความเหงา อยุ่ที่ไหน...
จุบจบของความเหงาอยุ่ที่ไหน...
และความเหงามีขีดจำกัดของตัวมันเองรึเปล่า
เคยนั่งฟังเพลงแล้ร้องไห้มั่ย...
ช่วงนั้นคือช่วงเวลาที่ความเหงาเข้ามากัดกินหัวใจของเรา
ช่วงเวลาที่รู้สึกได้ว่าตัวเองอยุ่ตัวคนเดียว โดยไม่มีใคร...
ยิ่งฟังยิ่งรู้สึก...ยิ่งนานยิ่งท้อ...
เมื่อไหร่กันนะถึงจะมีใครที่สามารถช่วยให้ความเหงาจางไปเสียที...
1月31日 เดือนแห่งรัก เดือนแห่งรักใจคอยทักชักขวยเขิน คนควงเดินยังว่างเปล่าเขาอยู่ไหน คนที่คอยสบตาซึ้งถึงข้างใน คนที่ทำฉันหวั่นไหวยามไกลตา เดือนกุมภาที่สิบสี่ วาเลนไทน์ อยากมีคนส่งดอกไม้แทนใจหนา สงสัยเราต้องนั่งเศร้าเหงาเอกา ดวงจันทราคงต้องทนบ่นให้ฟัง เดือนแห่งรักหัวใจทักว่าอย่าช้า บนบานฟ้าเทวดาด้วยความหวัง วาเลนไทน์ ปีนี้หนอท้อใจจัง ขออีกครั้งรอชั่งใจใครปราณี ใครไร้คู่หากมองอยู่รีบส่งข่าว กุหลาบแดงมอบให้สาวคงสดศรี สาวบ้านกลอนมีใครบ้างยกมือที ยังไม่มีคู่เคียงข้างอ้างว้างใจ เดือนแห่งรักขอสมรักกันทุกคู่ ที่ยังอยู่เป็นคู่กันอย่าหวั่นไหว มีรักแล้วขอยั่งยืนตลอดไป รักกันไว้อิ่มอุ่นใจในบ้านกลอน.....  เพียงอยากจะเอ่ย..ขอเผยใจ..! อยากจะเอ่ยเผยใจเรื่องงดงาม ในท่ามโลกแล้งที่สิ้นหวัง ใครเจ็บปวดเหน็บหนาวเพียงลำพัง อย่าสิ้นหวังสู้ไม่ท้อขอเคียงใจ ให้เรื่องร้ายเลือนไปคล้ายรอยแผล ใช่ผู้แพ้แม้นพบวิปโยคโศกแค่ไหน เมื่อคืนวันผันผ่านลบแผลใจ ทุกข์แค่ไหนใจพ้นลวงบ่วงพันธนา มองเห็นความเป็นธรรมดาเช่นฉะนี้ ทุกชีวีมีสร้อยโซ่กรรมปรารถนา ตราบสะสมบุญบริสุทธิ์พบปัญญา พ้นมายามนุษย์หยุดตรอมตรม เพียงอธิษฐานกรานศิระหน้าพระพุทธ พบวิมุตติพิสุทธิ์เพียรพ้นขื่นขม ให้ดวงใจเคยมืดบอดทุกข์ระทม ยามสิ้นลมขอทุกจิตว่างกระจ่างธรรม...! ..................... หลากหลายชีวิตจริงคงยิ่งกว่านวนิยาย มากเรื่องรานร้าวเศร้าหมองครองใจให้ทุกข์ทน หากทุกจิตใสใจดวงงามจักผ่านพ้น ด้วยเพียรสร้างกุศลบุญทานบารมี และ.. อยู่กับนาทีปัจจุบัน ที่แสนเรียบง่ายงดงาม ในท่ามความสับสน แห่งผู้คนที่ยังจำต้องดิ้นรนกันไปในบ่วงกรรมพันธนา โซ่วิบากที่อาจจะตามติดมาจากภพเก่าชาติเก่า ชาตินี้เราพุทธศาสนิกชนคนไทย แสนโชคดี ที่ได้พบแผ่นดินอันแสนสงบงามยิ่งใหญ่ พบธรรมะ พบพระมหากษัตริย์ผู้ทรงทศพิธราชธรรม เปรียบประดุจดั่งมณีดวงอันล้ำเอลค่า เพื่อน้อมนำมาเป็นเทียนทองคอยส่องนำทางใจ ให้พ้นทุกข์ภัย ตราบชั่วกาล....  |
||||||
|
|
