Flame_Of_Spirit: February, 2008

February 02

สุดท้ายความรักของเธอก็เหมือนผู้หญิงคนอื่น ฉันหวังว่าจะฝากหัวใจไว้ที่เธอได้ แต่สุดท้าย...

เธอก็คืนหัวใจฉันคืนมาในเวลาไม่นาน ความรักของฉัน มันคงไม่มีค่าพอที่จะรั้งใครไว้ได้นานๆ

ฉันคงไม่มีความหายสำหรับเธอมากนัก ฉันคงตีค่าความรักของเธอสูงไป ฉันไม่ขอโทษที่เธอทำแบบนี้

ฉันรู้ดีว่าคนอย่างฉันมันคงไม่ดีพอสำหรับเธอ ในเมื่อเธอจะไปแล้ว ทำไมไม่บอกกันตรงๆ

ขั้นอยากได้ยินคำๆนั้นจากปากของเธอเอง เพื่อยืนยัน...เพราะฉันไม่อยากฟังจากปากของคนอื่น...

ที่ใดมีรัก ที่นั่นมีทุกข์ ใจขื่นขม ระทมชั่วนิรันดร์

เดินท่ามกลางลมหนาว เดียวดายอย่างไร้หัวใจ

เฝ้าฝันถึงคนที่รอคอย คนที่ค่อยๆเดินมาเติมเต็มในหัวใจ

แค่ใครสักคนบนโลกนี้ คนที่เข้าใจและรักจริง

แค่ใครสักคนที่ทำให้อุ่นหัวใจ

ทำให้หัวใจดวงนี้หยุดร้าวราน

หัวงเพยงแค่นี้จะมีไหมสักคนที่เข้าใจ

พร้อมหยุดความเดียวดาย

และก้าวไปในความสุขพร้อมๆกัน...

อีกนานเท่าไหร่กันนะ...ที่วคามเหงาจะจางหายไป

ผู้คนมากมายผ่านเข้ามาในชีวิต แต่ก็ไม่สามารถรักษาความเหงาได้

นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่เราได้รู้จักกับความเหงา

แล้วจะอีกนานสักแค่ไหนกันนะถึงจะลาจากกับความเหงาได้เสียที

เรารู้จักกับความเหงาดีมากแค่ไหนกัน

เราไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจุดเริ่มต้นของความเหงา อยุ่ที่ไหน...

จุบจบของความเหงาอยุ่ที่ไหน...

และความเหงามีขีดจำกัดของตัวมันเองรึเปล่า

เคยนั่งฟังเพลงแล้ร้องไห้มั่ย...

ช่วงนั้นคือช่วงเวลาที่ความเหงาเข้ามากัดกินหัวใจของเรา

ช่วงเวลาที่รู้สึกได้ว่าตัวเองอยุ่ตัวคนเดียว โดยไม่มีใคร...

ยิ่งฟังยิ่งรู้สึก...ยิ่งนานยิ่งท้อ...

เมื่อไหร่กันนะถึงจะมีใครที่สามารถช่วยให้ความเหงาจางไปเสียที...