| kriwit's profileFlame_Of_SpiritPhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
January 31 เดือนแห่งรัก เดือนแห่งรักใจคอยทักชักขวยเขิน คนควงเดินยังว่างเปล่าเขาอยู่ไหน คนที่คอยสบตาซึ้งถึงข้างใน คนที่ทำฉันหวั่นไหวยามไกลตา เดือนกุมภาที่สิบสี่ วาเลนไทน์ อยากมีคนส่งดอกไม้แทนใจหนา สงสัยเราต้องนั่งเศร้าเหงาเอกา ดวงจันทราคงต้องทนบ่นให้ฟัง เดือนแห่งรักหัวใจทักว่าอย่าช้า บนบานฟ้าเทวดาด้วยความหวัง วาเลนไทน์ ปีนี้หนอท้อใจจัง ขออีกครั้งรอชั่งใจใครปราณี ใครไร้คู่หากมองอยู่รีบส่งข่าว กุหลาบแดงมอบให้สาวคงสดศรี สาวบ้านกลอนมีใครบ้างยกมือที ยังไม่มีคู่เคียงข้างอ้างว้างใจ เดือนแห่งรักขอสมรักกันทุกคู่ ที่ยังอยู่เป็นคู่กันอย่าหวั่นไหว มีรักแล้วขอยั่งยืนตลอดไป รักกันไว้อิ่มอุ่นใจในบ้านกลอน.....  เพียงอยากจะเอ่ย..ขอเผยใจ..! อยากจะเอ่ยเผยใจเรื่องงดงาม ในท่ามโลกแล้งที่สิ้นหวัง ใครเจ็บปวดเหน็บหนาวเพียงลำพัง อย่าสิ้นหวังสู้ไม่ท้อขอเคียงใจ ให้เรื่องร้ายเลือนไปคล้ายรอยแผล ใช่ผู้แพ้แม้นพบวิปโยคโศกแค่ไหน เมื่อคืนวันผันผ่านลบแผลใจ ทุกข์แค่ไหนใจพ้นลวงบ่วงพันธนา มองเห็นความเป็นธรรมดาเช่นฉะนี้ ทุกชีวีมีสร้อยโซ่กรรมปรารถนา ตราบสะสมบุญบริสุทธิ์พบปัญญา พ้นมายามนุษย์หยุดตรอมตรม เพียงอธิษฐานกรานศิระหน้าพระพุทธ พบวิมุตติพิสุทธิ์เพียรพ้นขื่นขม ให้ดวงใจเคยมืดบอดทุกข์ระทม ยามสิ้นลมขอทุกจิตว่างกระจ่างธรรม...! ..................... หลากหลายชีวิตจริงคงยิ่งกว่านวนิยาย มากเรื่องรานร้าวเศร้าหมองครองใจให้ทุกข์ทน หากทุกจิตใสใจดวงงามจักผ่านพ้น ด้วยเพียรสร้างกุศลบุญทานบารมี และ.. อยู่กับนาทีปัจจุบัน ที่แสนเรียบง่ายงดงาม ในท่ามความสับสน แห่งผู้คนที่ยังจำต้องดิ้นรนกันไปในบ่วงกรรมพันธนา โซ่วิบากที่อาจจะตามติดมาจากภพเก่าชาติเก่า ชาตินี้เราพุทธศาสนิกชนคนไทย แสนโชคดี ที่ได้พบแผ่นดินอันแสนสงบงามยิ่งใหญ่ พบธรรมะ พบพระมหากษัตริย์ผู้ทรงทศพิธราชธรรม เปรียบประดุจดั่งมณีดวงอันล้ำเอลค่า เพื่อน้อมนำมาเป็นเทียนทองคอยส่องนำทางใจ ให้พ้นทุกข์ภัย ตราบชั่วกาล....  ถ้ากำลังท้อแท้...อ่านดูถ้าโกรธกับเพื่อน. . . มองคนไม่มีใครรัก
ถ้าเรียนหนัก ๆ . . . มองคนอดเรียนหนังสือ ถ้างานลำบาก . . . มองคนอดแสดงฝีมือ ถ้าเหนื่อยงั้นหรือ . . . มองคนที่ตายหมดลม ถ้าขี้เกียจนัก . . . มองคนไม่มีโอกาส ถ้างานผิดพลาด . . . มองคนไม่เคยฝึกฝน ถ้ากายพิการ . . . มองคนไม่เคยอดทน ถ้างานรีบรน . . . มองคนไม่มีเวลา ถ้าตังค์ไม่มี . . . มองคนขอทานข้างถนน ถ้าหนี้สินล้น . . . มองคนแย่งกินกับหมา ถ้าข้าวไม่ดี . . . มองคนไม่มีที่นา ถ้าชีวิตแย่ . . .มองคนที่แย่ยิ่งกว่า อย่ามองแต่ฟ้า . . .ที่สูงเกินตาประจักษ์ ความสุขข้างล่าง . . . มีได้ไม่ยากเย็นนัก เมื่อรู้แล้ว . . . จัก . . . ภาคภูมิชีวิตแห่งตน ขอขอบคุณที่มา http://www.thaipoem.com/forever/ipage/poem112027.html January 25 14 ปีแห่งความทรงจำกูไม่ว่าไรเมิงนะเว้ย กูเข้าใจว่าเมิงคิดยังไง
กูก็คงไม่มีไรจะบอกหรอก ในเมื่อเมิงไม่เคยเห็นกูเป็นเพื่อน
คำว่าเพื่อนอ่ะ มันสั้นมาก แต่ความหมายมันลึกซึ้งนะเว้ย
ถึงแม้ว่ามันเป็นเพียงคำสั้นๆ แต่มันสำคัญต่อกูมาก
เพื่อนในความคิดของกูนะเว้ยมีอยุ่หลายข้อ กูไม่รุว่าเมิงจะคิดเหมือนกูมั่ย
เมื่อก่อนกูก็คิดนะเว้ยว่าเมิงเป็นเพื่อนแท้สำหรับกู แต่...ตอนนี้มันไม่ใช่
นิยามของคำว่าเพื่อน
เพื่อน คือ ... คนที่ไม่ต้องอยู่ด้วยกันก็รักกันได้
ไม่ต้องเห็นกันทุกวัน ... ก็รักกันได้ ไม่ต้องหวานใส่กัน ... ก็รักกันได้ แต่รักอยู่ฝ่ายเดียว ... เป็นเพื่อนกันไม่ได้ เพราะเพื่อน ... ไม่ได้เกิดมาพร้อมหน้าที่ ... อย่างคำว่า ... พ่อแม่ ไม่ได้จบลงพร้อมหน้าที่ ... อย่างคำว่า ... แฟน แต่เกิดจาก ... การกระทำซึ่งกันและกัน จะอยู่หรือไป ... ใช้ "ใจ" เป็นเกณฑ์ จะอีกกี่นาน ... เพื่อนก็ยังเป็นทั้งรอยยิ้ม และเสียงหัวเราะที่ไม่มีวันเลือนหาย เพื่อนคือคนที่เรามั่นใจ อยากไปหาที่สุด ไม่ว่าจะในยามทุกข์หรือยามสุข เพื่อนคือคนที่เราไม่ต้องนอนร้องไห้ คอยโทรศัพท์ทั้งคืน ... เพื่อนก็โทรมาหา ฐานะ ... ไม่ใช่ตัววัดว่าใครเหมาะจะเป็นเพื่อนใคร หน้าตา ... ไม่ใช่มาตรฐานว่าใครควรจะเป็นเพื่อนใคร แต่น้ำใจ ... จะเป็นเครื่องชี้ให้เรารู้ว่า ใครที่ควรจะเป็นเพื่อนเรา เพื่อนคือ ... คนที่แอบมาปรุงแต่งชีวิตเรา ซะจนกลายเป็นอาหารจานแปลก มีทั้งหวาน ขม อมเปรี้ยว เดี๋ยวเติมความห่วงใย เดี๋ยวใส่ความรัก หมักความผูกพันจนได้ที่ สุดท้ายก็กลายเป็นอาหารจานดี ที่ไม่มีผักชีโรยหน้า แต่ว่าเติมความจริงใจได้จนเต็มจาน เพื่อน ... ก็เหมือนเสื้อตัวเก่ง ที่เราจะหยิบมาใส่ทุกครั้งที่เราต้องการความมั่นใจ และเมื่อพ้นเวลานั้นไป ... เสื้อตัวนี้ก็ยังแขวนอยู่ในตู้เสื้อผ้าใบเดิมเสมอ เหมือนกับเพื่อนที่จะอยู่กับเราในวันที่เราไม่สบายใจ คำว่าเพื่อนระหว่างเมิงกับกูที่มีมา 14 ปี
โรงเรียนบางกอกศึกษา
อนุบาล 1 - ประถมศึกษาปีที่ 6
โรงเรียนบดินเดชา(สิงห์ สิงหเสนี)&โรงเรียนมัธยมวัดบึงทองหลาง
มัธยมศึกษาปีที่ 1 -มัธยมศึกษาปีที่ 6
14 ปี แห่งความทรงจำระหว่างเมิงกับกูมันจบลงเพียงแค่นี้แหละ
กาลเวลาเปลี่ยน คืนเปลี่ยน ใจคนก็เปลี่ยน |
|
|
